« Avès fa uno bello obro, tant en quantita qu’en qualita ! Avès revira d’obro universalo que fai plesi de legi en lengo nostro e acò ié douno uno autro dimensioun. Avès coumpausa d’obro d’esperit ounte l’umour e lou travai sus li mot soun remirable. Osco pèr voste travai d’escrituro e subre-tout courage pèr countunia ! Emé mi gramaci renouvela e emé touto moun amista. » (Jean-Bernard Plantevin, chanteur provençal, auteur, compositeur et interprète)
Ma première visite à Tartarin de Tarascon est restée dans ma vie comme une date inoubliable ; il y a douze ou quinze ans de cela, mais je m’en souviens mieux que d’hier. L’intrépide Tartarin habitait alors, à l’entrée de la ville, la troisième maison à gauche sur le chemin d’Avignon.
Ma proumiero vesito à Tartarin de Tarascoun es cavihado à ma vido coume uno dato inóublidablo ; i’a douge vo quinge annado d’acò, mai m’en remèmbre miés que d’aièr. Tartarin qu’avié de péu souto lou nas, istavo alor, à l’intrado de la vilo, lou tresen oustau à gaucho sus lou camin d’Avignoun.
Jolie petite villa tarasconnaise avec jardin devant, balcon derrière, des murs très blancs, des persiennes vertes, et sur le pas de la porte une nichée de petits Savoyards jouant à la marelle ou dormant au bon soleil, la tête sur leurs boîtes à cirage.
Poulido pichoto vila tarascounenco emé orto davans, bescaume darrié, de paret blanc, de persiano verdo, e sus lou lindau de la porto uno nisado de pichoun savouiard jougant à la marello vo plegant la parpello au bon soulèu prouvençau, la tèsto pausado sus si bouito de cirage.